البته بعضی مزه ها مثل مزه تلخ، گیرنده خاص خود رو دارن و یه سریای دیگه مثل شیرین و شور، گیرنده خاصی ندارن.

وقتی یه گیرنده چشایی، مزه خاص خود رو می یابد، پیامی به بخش چشایی در مغز ارسال می کنه.

پیام دقیقا به کورتکس جلوی پیشونی و کورتکس مداری پیشونی ارسال می شه.

وقتی ماده غذایی مزه خوبی داره، مغز دستور ترشح مشتقات بنزودیازپین و بتاآندورفین رو می دهد که خوردن غذا و نوشیدنی رو راحت تر می کنه. دوپامین ترشح شده هم، ما رو به خوردن تشویق می کنه.

دوست داشتن یا نداشتن یه مزه همیشه ذاتی نیس. زیادن آدمایی که با وجود داشتن گیرنده های برابر روی زبون، مزه غذاها رو متفاوت از هم تعبیر

می کنن.

شاید غذایی که واسه یه نفر ترش یا شوره، واسه دیگری خوش طعم و متعادل به نظر بیاد. این که پرتقالی از نظر یه نفر ترشه، از نظر دیگری ملس و از نظر فرد سوم شیرین، به نوع آموزش مزه ها به فرد از طرف والدین برمیگرده.

ما مزه تلخ رو به کمک گیرنده هایی از خونواده T2R حس می کنیم. ژنی هست که دلیل می شه بعضی افراد نسبت به این مزه حساس تر از بقیه باشن.

تحقیقات محققان نشون داده آدمایی که ژن PROP رو دارن، تلخی رو بیشتر از بقیه حس می کنن. اما احساس مزه ترش خیلی جنبه ژنتیکی نداره.

محققان فکر می کنن شناسایی مزه ترش از راه اصلاح شبکه مجاری حمل یون به وجود می آید. یعنی یه جور پروتئین که روی زبون و نخاع شوکی هست، مزه ترش رو شناسایی کرده و نقشی مثل دیده بان PH رو در سیستم عصبی مرکزی بازی می کنه.

در مورد مزه شیرین و خوشمزه، گیرنده ها یکیه و شناسه اون گلوتامات، نمک اسید آمینه ایه که در بافت های عصبی هست.

در آخر در مورد "مزه کلسیم" که تازگیا به عنوان "مزه ششم" شناخته شده، باید گفت دو ژن به درک اون وابسته. اما یادتون نره که عواملی مثل داروها، جنسیت، دخانیات و بعضی هورمون ها هم بر این موضوع اثر دارن.

ترجمه: سمیه مقصودعلی

منبع : tebyan.net